Γνωμοδότηση για αναδρομικά

ΠΡΟΣ
ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΪΑΤΡΙΚΟΥ
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ
ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΘΗΝΩΝ «ΥΓΕΙΑ»
(ΣΩΜΑΤΕΙΟ «ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ»)
ΓΝΩΜΟΔΟΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Το παρακάτω ερώτημα μου τέθηκε από τον κ. Ακάκιο Νικόλαο, Πρόεδρο
του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου «ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ»:
Ερώτημα:
«Είναι
επιτρεπτή η εκ μέρους του εργοδότη αναδρομική
μείωση/κατάργηση των καταβαλλόμενων υπέρτερων των νομίμων αποδοχών,
μέσω του αναδρομικού συμψηφισμού τους με τις ανώτερες νόμιμες αποδοχές
που θεσμοθετήθηκαν με την υπ’ αρ. 9/2025 Διαιτητική Απόφαση;»
Ι.
Η ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΑ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ
Από τις διατάξεις των άρθρων 361, 648, 649, 653 ΑΚ και 1 της 95/1949
Διεθνούς Συμβάσεως «περί προστασίας του ημερομισθίου», που κυρώθηκε με
τον ν. 3248/1955, συνάγεται ότι στη σύμβαση παροχής εξαρτημένης
εργασίας ως μισθός θεωρείται κάθε παροχή, την οποία σύμφωνα με το νόμο
ή τη σύμβαση ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει στον
εργαζόμενο, ως αντάλλαγμα της παρεχόμενης εργασίας. Πέραν του
μισθού, όμως, ενδέχεται κατά τη διάρκεια της σύμβασης ο εργοδότης να
προβαίνει σε διάφορες, πρόσθετες παροχές προς τον εργαζόμενο, σε
χρήμα ή σε είδος, τις οποίες δεν χορηγεί από νομική υποχρέωση, αλλά
για ποικίλους λόγους ευαρέσκειας ή σκοπιμότητας, απλά και μόνο επειδή
ο ίδιος βούλεται (= εκουσίως, από ελευθεριότητα). Οι παροχές αυτές, που
δεν έχουν το χαρακτήρα μισθού, αποκαλούνται συνήθως «οικειοθελείς».Ο
εργοδότης μπορεί να διακόψει τη χορήγησή τους σε οποιοδήποτε χρόνο
και, για το λόγο αυτό, ο εργαζόμενος δεν αποκτά αξίωση για την
ΣΚΕΝΤΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ (ΑΜΔΣΘ 9292)
2
καταβολή τους.
Περαιτέρω, είναι ενδεχόμενο μία παροχή, η χορήγηση της οποίας
άρχισε ως «οικειοθελής», να εξελιχθεί κατά τη διάρκεια της συμβάσεως
εργασίας σε «επιχειρησιακή συνήθεια» και να καταστεί υποχρεωτική.
Αυτό μπορεί να συμβεί όταν η χορήγηση της παροχής επαναλαμβάνεται
σταθερά και ομοιόμορφα για μεγάλο χρονικό διάστημα, με τρόπο που από τις
δημιουργούμενες συνθήκες να συνάγεται σιωπηρώς η βούληση αφ’ ενός του
εργοδότη να τη διατηρήσει στο διηνεκές και αφ’ ετέρου του εργαζόμενου να την
αποδέχεται, προσβλέποντας σ αυτήν σαν σε μισθολογική παροχή. Οπότε, παράγεται σιωπηρή συμφωνία, από την οποία η μεν παροχή αποκτά μισθολογικό χαρακτήρα, ο δε εργοδότης δεν μπορεί να αποστεί μονομερώς από τη χορήγησή της. Η ως άνω εξέλιξη, όμως, αποκλείεται να επέλθει, όταν εξ αρχής ο εργοδότης κατέστησε γνωστό στον εργαζόμενο ότι η παροχή χορηγείται με την «επιφύλαξη ελευθεριότητας». Η επιφύλαξη έχει την έννοια ότι ο εργοδότης χορηγεί μεν την παροχή με τη θέλησή του, αλλά επιφυλάσσει στον εαυτό του το δικαίωμα να τη διακόψει, οποτεδήποτε, μονομερώς και αναιτιολόγητα, όταν και πάλι ο ίδιος το θελήσει. Στην περίπτωση αυτή, ο εργαζόμενος δεν δικαιολογείται να προσβλέπει στη διηνεκή διατήρηση της παροχής. Οπότε, η χορήγησή της, ανεξάρτητα προς το αν παρατείνεται για μακρό χρονικό διάστημα, ούτε επιχειρησιακή συνήθεια ούτε σιωπηρή συμβατική δέσμευση του εργοδότη και αντίστοιχη αξίωση του εργαζόμενου δημιουργεί. Ο εργοδότης, χωρίς να είναι υποχρεωμένος να προβεί σε κάποια πανηγυρική, διαπλαστική δήλωση, μπορεί σε οποιοδήποτε χρόνο, να παύσει την καταβολή της παροχής. Διαφορετική έννοια και λειτουργία ως προς την «επιφύλαξη ελευθεριότητας» έχει η διατύπωση της «ρήτρας ανακλήσεως» κατά την έναρξη χορήγησης της οικειοθελούς παροχής (ΑΚ 185, 186). Στην περίπτωση αυτή, το δικαίωμα ανάκλησης δεν εμποδίζει τη δημιουργία επιχειρησιακής συνήθειας και, κατ’ επέκταση, σιωπηρής συμβατικής δέσμευσης του εργοδότη και αντίστοιχης αξίωσης του εργαζόμενου για την καταβολή της παροχής, όταν αυτή χορηγείται σταθερά και ομοιόμορφα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο εργοδότης, όμως, έχει την ευχέρεια να ανατρέψει την κατάσταση αυτή, ασκώντας με μονομερή, απευθυντέα δήλωσή του το ΣΚΕΝΤΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ (ΑΜΔΣΘ 9292) 3 δικαίωμα ανακλήσεως. Η διαφορά μεταξύ των δύο περιπτώσεων έγκειται στο ότι στην πρώτη («επιφύλαξη ελευθεριότητας») δεν γεννιέται αξίωση του εργαζόμενου για να λάβει την παροχή, ενώ στη δεύτερη («ρήτρα ανακλήσεως») γεννάται τέτοια αξίωση, η οποία απόλλυται για το μέλλον, μετά την άσκηση του δικαιώματος ανακλήσεως. Για τα ανωτέρω ενδεικτικά αναφέρω τις υπ’ αριθμόν 2/2024, 286/2022, 395/2020 και 1174/2017 δικαστικές αποφάσεις του Αρείου Πάγου και την υπ’ αρ. 190/2025 του Εφετείου Πειραιώς. Διαφορετικό από τα παραπάνω είναι το ζήτημα της εκ μέρους του εργοδότη μονομερούς μείωσης του συμφωνηθέντος καταβαλλόμενου μισθού. Συγκεκριμένα, βάσει πάγιας νομολογίας (ενδεικτικά ΑΠ 216/2017, ΑΠ 132/2016, ΑΠ 447/2015, ΕφΠειρ 295/2023) ο εργοδότης ασκώντας το κατ’ άρθ. 652 ΑΚ διευθυντικό του δικαίωμα έχει την εξουσία να προσδιορίσει το περιεχόμενο της υποχρέωσης του μισθωτού για παροχή εργασίας, καθορίζοντας τους όρους της παροχής της, τον τόπο, τον χρόνο και τον τρόπο, εφόσον οι όροι αυτοί δεν έχουν προσδιορισθεί από κανόνες δικαίου ή την εργασιακή σύμβαση. Δηλαδή ο εργοδότης ως διευθυντής της εκμετάλλευσης, έχει την εξουσία να οργανώνει και να διευθύνει την επιχείρηση του με βάση τα κρινόμενα από τον ίδιο ως πλέον αποτελεσματικά γι αυτήν κριτήρια. Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθ.648, 652, 656
και 349-351 ΑΚ, 7§1 ν. 2112/1920 και 5§3 ν. 3198/1955 προκύπτει, επομένως,
ότι στον εργοδότη ανήκει το δικαίωμα να εξειδικεύει τις υποχρεώσεις του
μισθωτού για την αρτιότερη οικονομοτεχνική οργάνωση της επιχείρησής του
προς επίτευξη των σκοπών αυτής, δεν επιτρέπεται, όμως, κατά την
ενάσκηση του διευθυντικού αυτού δικαιώματος να προκαλείται υλική ή
ηθική ζημία στον μισθωτό κατά παράβαση διάταξης νόμου ή της ατομικής
σύμβασης εργασίας ή κατά καταχρηστική άσκηση του διευθυντικού
δικαιώματος με την έννοια του άρθ. 281 ΑΚ. Στις περιπτώσεις αυτές υπάρχει
μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας, που παρέχει στον
μισθωτό, αν δεν αποδέχεται την μεταβολή, το δικαίωμα, είτε να εμμείνει στην
σύμβαση, και να απαιτήσει από τον εργοδότη να αποδέχεται τη εργασία με τους
πριν την μεταβολή όρους, καθιστώντας αυτόν, διαφορετικά υπερήμερο, περί
την αποδοχή της εργασίας τού, είτε να θεωρήσει την μεταβολή ως άτακτη
καταγγελία της σύμβασης εργασίας και να αξιώσει τη νόμιμη αποζημίωση.
ΣΚΕΝΤΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ (ΑΜΔΣΘ 9292)
4
Προϋπόθεση, όπως προαναφέρθηκε, για τα παραπάνω είναι η μονομερής
ενέργεια του εργοδότη, η οποία δεν συντρέχει, όταν με την σύμβαση
εργασίας έχει συμφωνηθεί εκ των προτέρων ότι ο εργοδότης δικαιούται
να προβεί μονομερώς σε μεταβολή των όρων της σύμβασης και τα όρια
της μεταβολής καθορίζονται επακριβώς, μέσα δε στα όρια αυτά ο
εργοδότης προβαίνει στην μεταβολή των όρων της σύμβασης, διότι τότε
πρόκειται όχι για μονομερή αλλά για συμφωνημένη μεταβολή, η οποία είναι
νόμιμη, εφόσον δεν προσκρούει σε ειδική απαγορευτική διάταξη και εφόσον
κατά την άσκηση του σχετικού διευθυντικού δικαιώματος του εργοδότη δεν
γίνεται υπέρβαση των ορίων του άρθ. 281 ΑΚ.
ΙΙ.
ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ
Με την υπ’ αρ. 9/2025 Διαιτητική Απόφαση καθορίστηκαν οι όροι
εργασίας των εργαζομένων-μελών των πρωτοβάθμιων Σωματείων της
Ομοσπονδίας Συλλόγων Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων Ελλάδος (Ο.Σ.Ν.Ι.Ε.), που
εργάζονται με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας σε ιδιωτικές κλινικές όλης της
χώρας, οι οποίες είναι μέλη του Συνδέσμου Ελληνικών Κλινικών (Σ.Ε.Κ.)
(ιατρικό, νοσηλευτικό, παραϊατρικό, διοικητικό, βοηθητικό, εργατοτεχνικό
προσωπικό, οδηγοί αυτοκινήτων, κ.λπ.).
Σε εφαρμογή της ως άνω απόφασης, τροποποιηθήκαν οι
αποδείξεις μισθοδοσίας μερίδας εργαζομένων του Θεραπευτικού Κέντρου
Αθηνών «ΥΓΕΙΑ» και συγκεκριμένα αυξήθηκε ο βασικός μισθός και
προστέθηκαν επιδόματα, με αντίστοιχη μείωση του ποσού που
αποτυπωνόταν μέχρι πρότινος ως «οικειοθελής παροχή», ώστε το
σύνολο του συμφωνηθέντος μισθού να παραμένει αμετάβλητο.
Από τη δειγματοληπτική επισκόπηση του περιεχομένου των ατομικών
συμβάσεων εργασίας του προσωπικού της κλινικής, τόσο παλαιότερων όσο και
πρόσφατων, παρατίθενται κατωτέρω οι όροι που αφορούν αφενός στην
καταβολή υπέρτερων των νομίμων αποδοχών, αφετέρου στην καταβολή
οικειοθελών παροχών πέραν του συμφωνηθέντος μηνιαίου μισθού:
 «Οι συνολικές μικτές μηνιαίες αποδοχές του για τις κάθε είδους
παρεχόμενες υπηρεσίες του εργαζόμενου στην Εταιρία…..καθορίζονται
ΣΚΕΝΤΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ (ΑΜΔΣΘ 9292)
5
στο ποσό των …. Στην περίπτωση που οι ανωτέρω μικτές μηνιαίες
αποδοχές του είναι υπέρτερες των νομίμων, καλύπτουν πάσης φύσεως
οφειλόμενες αποδοχές για την παρεχόμενη από τον εργαζόμενο εργασία,
συμπεριλαμβανομένων όλων των επιδομάτων … Κάθε άλλη παροχή,
πέραν της ανωτέρω οριζόμενης, χρηματική ή σε είδος, που συμφωνείται
με την παρούσα ή τυχόν καταβληθεί στο μέλλον με οποιαδήποτε
ονομασία ή για οποιαδήποτε αιτία, εφάπαξ ή κατ’ επανάληψη ή
περιοδικά, συνομολογείται ως παροχή χορηγούμενη από ελευθεριότητα
(οικειοθελής παροχή), δεν αποτελεί τακτικές αποδοχές ή αντάλλαγμα της
εργασίας και μπορεί να μεταβληθεί ή να καταργηθεί μονομερώς από την
εταιρία οποτεδήποτε…Ο εργαζόμενος δεν θα δικαιούται αύξηση των
ανωτέρω συνολικών αποδοχών του σε περίπτωση αύξησης των
πάσης φύσεως νομίμων αποδοχών, έστω και αν αυτές
ανταποκρίνονται σε νέες συνθήκες της προσωπικής, οικογενειακής
ή επαγγελματικής κατάστασης του εργαζομένου που δεν υπήρχαν
κατά την υπογραφή της παρούσης, υπό την προϋπόθεση πάντοτε
ότι η συμφωνηθείσα αμοιβή θα είναι τουλάχιστον ίση προς το
συνολικό ποσό των πάσης φύσεως νομίμων αποδοχών
(προβλεπόμενων εκ της οικείας ΣΣΕ)».
 «Οι συνολικές μικτές μηνιαίες αποδοχές του για τις κάθε είδους
παρεχόμενες υπηρεσίες του εργαζόμενου στην Εταιρία … καθορίζονται
στο ποσό των ….Οι αναφερόμενες ως άνω αποδοχές του εργαζομένου
που υπερβαίνουν τις εκάστοτε οριζόμενες νόμιμες αποδοχές καθώς και
οποιεσδήποτε άλλες παροχές της εταιρίας προς τον εργαζόμενο,
ανεξάρτητα από τη φύση τους και από την εφάπαξ ή κατ’ επανάληψη
χορήγησή τους, αποτελούν οικειοθελείς παροχές χορηγούμενες από
ελευθεριότητα της εταιρίας προς τον εργαζόμενο, δεν αποτελούν τακτικές
αποδοχές και η εταιρία μπορεί να τις παύει, μετατρέπει ή ανακαλεί
οποτεδήποτε, χωρίς να υπάρχει ανάγκη ειδικής επανάληψης της
συμφωνίας αυτής σε κάθε περίπτωση τέτοιας επιπλέον παροχής.
Οποιαδήποτε παροχή (προσαύξηση μισθού, επιδόματα κλπ), η
χορήγηση της οποίας προβλέπεται ή θα προβλεφθεί στο μέλλον
από νόμο ή από συλλογική ρύθμιση ως υποχρεωτική, ρητά από
ΣΚΕΝΤΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ (ΑΜΔΣΘ 9292)
6
τώρα συμφωνείται ότι θα καταλογίζεται στις υπέρτερες των νομίμων
οικειοθελώς καταβαλλόμενων στον εργαζόμενο αποδοχές».
Περαιτέρω, το δικαίωμα της εργοδότριας περί τροποποίησης των
υπέρτερων των νομίμων αποδοχών, ειδικά σε περίπτωση συμψηφισμού
αυτών μετά από αύξηση των νομίμων αποδοχών λόγω εφαρμογής νέας ΣΣΕ,
αναφέρεται και στον Κανονισμό Εργασίας της Κλινικής και ειδικότερα στο
Κεφάλαιο 8, όπου ορίζεται: «1. Οι τακτικές αποδοχές του προσωπικού
αποτελούνται από ένα ενιαίο ποσό (συνολικός συμβατικός μισθός) που
συμφωνείται εκάστοτε μεταξύ του προσωπικού και της Ιδιωτικής Κλινικής και ο
οποίος περιλαμβάνει και καλύπτει όλες τις από οποιαδήποτε αιτία και πηγή
νόμιμες αποδοχές του. Το ποσόν αυτό δε μπορεί σε καμία περίπτωση να
είναι κατώτερο από το σύνολο των εκάστοτε νόμιμων αποδοχών, όπως
αυτές προκύπτουν από τις εκάστοτε νόμιμες συλλογικές ρυθμίσεις που
ισχύουν και δεσμεύουν την Ιδιωτική Κλινική.… 3. Οποιαδήποτε αύξηση
των νομίμων αποδοχών που προέρχεται από οποιαδήποτε αιτία και πηγή
(νόμος, Σ.Σ.Ε. διαιτητική απόφαση, μονομερής εργοδοτική απόφαση,
επιχειρησιακή πρακτική) καλύπτεται και συμψηφίζεται με την υπάρχουσα
διαφορά μεταξύ καταβαλλομένων και νομίμων. Εξαίρεση αποτελεί μόνον
η περίπτωση που οι νόμιμες αυξήσεις θα διαμόρφωναν μισθούς, που θα
υπερέβαιναν τις συμφωνημένες και καταβαλλόμενες και κατά το ποσόν
που τις υπερβαίνουν. Τυχόν μη συμψηφισμός από την πλευρά της Ιδιωτικής
Κλινικής προς τον/την υπάλληλο για οποιοδήποτε λόγο εφάπαξ ή για μακρό
χρονικό διάστημα δεν αποτελεί παραίτηση της Ιδιωτικής Κλινικής από το
δικαίωμά της να προβεί στο μέλλον στον παραπάνω συμψηφισμό, τηρουμένων
των διατάξεων της εργατικής νομοθεσίας. 4. Σε περίπτωση όπου για
οποιοδήποτε λόγο το προσωπικό λάβει αχρεωστήτως οποιοδήποτε ποσό από
οποιαδήποτε αιτία, το ποσό αυτό θα πρέπει το προσωπικό να το επιστρέψει
αμέσως μόλις οχληθεί. 5. Οι αποδοχές και λοιποί όροι εργασίας του
προσωπικού καθορίζονται από τις εκάστοτε συλλογικές ρυθμίσεις, στις οποίες
αυτοί υπάγονται και από τους όρους της ατομικής συμβάσεως εργασίας, εφόσον
είναι ευνοϊκότεροι….».
Άλλωστε, στο Κεφάλαιο 9 του ίδιου Κανονισμού ορίζεται: «Η Ιδιωτική
Κλινική έχει το δικαίωμα κατά τη βούληση της και χωρίς καμία νομική
ΣΚΕΝΤΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ (ΑΜΔΣΘ 9292)
7
δέσμευση για το μέλλον, να χορηγεί οικειοθελώς σε όλο το προσωπικό ή
σε ομάδες προσωπικού ή/και σε μεμονωμένους/ες εργαζόμενους/ες
πρόσθετες παροχές ή αμοιβές (bonus) με κριτήρια που καθορίζει η ίδια. Η
Ιδιωτική Κλινική έχει το δικαίωμα να ανακαλεί στο μέλλον οποιαδήποτε
τέτοιου είδους πρόσθετη παροχή ή αμοιβή».
ΙΙΙ.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Από τις ως άνω διατυπώσεις των ατομικών συμβάσεων εργασίας και του
Κανονισμού Εργασίας της κλινικής, σε συνδυασμό με τις αναφερόμενες
νομοθετικές διατάξεις και τη σχετική νομολογία, δεν καταλείπεται αμφιβολία
ότι η εργοδότρια εταιρία ρητά επιφυλάχθηκε σχετικά με τον οικειοθελή
χαρακτήρα των όποιων οικονομικών παροχών καταβάλλονται πέραν του
συμφωνηθέντος μηνιαίου μισθού, ώστε να μπορεί οποτεδήποτε να τις
τροποποιεί, να τις μεταβάλει ή να τις ανακαλεί μονομερώς, με
αποτέλεσμα αυτές να μην αποτελούν συμβατική υποχρέωσή της από την
οποία απορρέει δέσμευση καταβολής τους. Συγκεκριμένα, ρητά ορίζεται στις
συμβάσεις εργασίας – και γίνεται αποδεκτό από τους εργαζομένους – ότι
οποιαδήποτε επιπλέον παροχή της εταιρίας γίνεται από ελευθεριότητα, ενώ
παράλληλα η τελευταία είχε επιφυλάξει για τον εαυτό της το δικαίωμα
ανάκλησης της ως άνω πρόσθετης παροχής.
Περαιτέρω, γίνεται ειδική μνεία, τόσο στις συμβάσεις εργασίας όσο και
στον Κανονισμό Εργασίας, για την περίπτωση μελλοντικής αύξησης των
νομίμων αποδοχών μέσω συλλογικής σύμβασης εργασίας ή διαιτητικής
απόφασης και ορίζεται ρητά ότι η εν λόγω αύξηση θα συμψηφίζεται με την
υπάρχουσα διαφορά μεταξύ καταβαλλόμενων και νομίμων αποδοχών,
δηλαδή η όποια προσαύξηση μισθού προβλεφθεί από το νόμο ή από
συλλογική ρύθμιση ως υποχρεωτική, θα καταλογίζεται στις υπέρτερες
των νομίμων συμφωνηθείσες καταβαλλόμενες στον εργαζόμενο
αποδοχές.
Βάσει της ρητής ως άνω διατύπωσης, εφόσον ο εργαζόμενος έχει
έρθει σε συμφωνία με την εργοδότρια ως προς το ύψος του
καταβαλλόμενου μισθού και ο μισθός αυτός δεν μεταβλήθηκε μετά την
εφαρμογή της Διαιτητικής Απόφασης, παρά μόνο άλλαξε η απεικόνιση των
ΣΚΕΝΤΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ (ΑΜΔΣΘ 9292)
8
διαφόρων ποσών που συναποτελούν τον καταβαλλόμενο συμφωνηθέντα
μισθό, δεν παραβιάζεται ούτε η ατομική σύμβαση εργασίας ούτε κάποια
νομοθετική διάταξη, αφού δεν συντρέχει μονομερής μείωση του
συμφωνηθέντος μισθού, άρα ούτε και μονομερής βλαπτική μεταβολή.
Σύμφωνα με όλα τα ανωτέρω, η εργοδότρια εταιρία έχει το δικαίωμα
να μειώσει ή να καταργήσει αναδρομικά από 20/4/2024 τόσο τις
καταβαλλόμενες υπέρτερες των νομίμων αποδοχές, όσο και τις όποιες
οικειοθελείς
παροχές που τυχόν καταβάλλονταν πέραν του
συμφωνηθέντος μηνιαίου μισθού, μέσω του αναδρομικού συμψηφισμού
τους με τις ανώτερες νόμιμες αποδοχές που θεσμοθετήθηκαν με την υπ’
αρ. 9/2025 Διαιτητική Απόφαση, αρκεί η όποια μεταβολή να μην οδηγεί σε
μείωση του συνολικώς καταβαλλόμενου μισθού. Ως εκ τούτου δεν μπορεί
να ιδρυθεί αντίστοιχο δικαίωμα/αξίωση των εργαζομένων προς διεκδίκηση
συνέχισης της καταβολής των εν λόγω αποδοχών/παροχών όπως αυτές
καταβάλλονταν πριν την υπ’ αρ. 9/2025 ΔΑ.
Η γνωμοδοτούσα δικηγόρος
Σκέντου Δέσποινα (ΑΜΔΣΘ 9292)
Φράγκων 13, 54626 Θεσσαλονίκη
didazou@yahoo.gr
2310544766
6945433554
ΣΚΕΝΤΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ (ΑΜΔΣΘ 9292)